ξάφνου μία γλυκόπικρη μελωδία αντηχεί στο μισοσκόταδο.Θυμίζει ήχους από παιχνίδια,γέλια,φωνές,αναδύει μυρωδιές,σκιαγραφεί εικόνες από τις συνοικίες της παλιάς Αθήνας που η καθ'όλα τυχερή γενιά μας βίωσε μόνο από ταινίες.Ο ρυθμός σταθερός και επιβλητικός σε παρασύρει σε κυκλικούς βηματισμούς,οι οποίοι περιορίζονται από το μικρό μέγεθος του σκοτεινού δωματίου,όμως δε σε νοιάζει.Η απουσία παρτενέρ δε σε νοιάζει.Ούτε τα γυμνά σου πόδια και το κρύο μωσα'ι'κό.Από τον καταιγισμό συναισθημάτων μόνο την ακλόνητη εντολή να συνεχίσεις μπορείς να ξεδιαλύνεις.Σύντομα αντιλαμβάνεσαι πως δεν έχεις πια τον έλεγχο και μία φευγαλέα σκέψη σε τρομοκρατεί..
Κάθε άνθρωπος έχει το δικό του βαλς των χαμένων ονείρων.Σε άλλους πιο νοσταλγική,σε άλλους μακρόσυρτη,πότε staccato και πότε legato,η κυρίως σύνθεση παραμένει ανέγγιχτη.Είναι η εκτέλεση και οι χρωματισμοί που κάνουν την κάθε περίπτωση ιδιαίτερη.
Αν λοιπόν κάποιο βράδυ ακούσεις ήχους που θυμίζουν ακορντεόν ή λατέρνα,μην απορήσεις.Βάλε επίσημη ενδυμασία και αφέσου.Είναι η δικιά σου προσωπική μελωδία και θα τη χορέψεις ούτως ή άλλως,με τον τρόπο όμως που εσύ επιθυμείς.Αν ακόμη την ακούσεις πολλές φορές,μην ανησυχήσεις.
Μόνο πρόσεχε.Μην κακομάθεις και την αποζητάς.
Η αμείλικτη σύγχρονη κοινωνία δε συγχωρεί τέτοια παραστρατήματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου