θα ταν όλα αληθινά..

κάπου ανάμεσα στην προσαρμογή του χατζιδάκι για νέους πιανίστες από τον τάκη φαραζή και τη συνήθη απογευματινή μου απόγνωση,θυμήθηκα πως όταν ήμουν μικράκι,ο πατέρας μου επέμενε να γράφω κάθε βράδυ ημερολόγιο,μία υποχρέωση που απώτερο σκοπό είχε τη βελτίωση μου στην έκθεση,μάθημα το οποίο απεχθανόμουν.Πάρα το γεγονός ότι η όλη διαδικασία μου φαινόταν το λιγότερο ανούσια και κουραστική και τις περισσότερες φορές κατέληγα σε εκφράσεις κλισέ του στυλ ''είναι κρίμα που δεν έχει αρκετο χώρο για να συνεχίσω''ή ''είμαι κουρασμένη τώρα,καληνύχτα'',κάθε φορά που κατάφερνα να ξεφύγω από το νυχτερινό μου βάσανο,η διάθεσή μου παραδόξως χειροτέρευε και ο υπνός που ακολουθούσε ητάν ανήσυχος,γεμάτος ενοχές.
Εν έτει 2009,η καθημερινότητά μου είναι γεμάτη ενοχές,η ζωή μου ολόκληρη είναι γεμάτη ενοχές.Ονειρευόμουν το χάρτινο φεγγαράκι και τελικά βρέθηκα στο χάρτινο καραβάκι που προσάραξε (χωρίς επιστροφή;) στην ψεύτικη ακρογιαλιά.Και έρχονται εκείνα τα δειλινά που απομονωμένη στο σπίτι βυθίζομαι στην απελπισία για *όλα εκείνα που θέλω,αλλά συνεχώς αναβάλλω*,για όλα εκείνα που μπορώ,αλλά δεν τα διεκδικώ.Μήπως λοιπόν αυτή είναι η τιμωρία που λησμόνησα το πάλιο μου τετραδιάκι;
Υποθέτω πως μόνο ο χρόνος και το παρόν εγχείρημα μπορούν να κρίνουν..