..μα τα κελιά μας είναι χωριστά.

έπρεπε να βρω αυτό το ξεχασμένο κρασί από τις απόκριες για να ξαναγράψω.
η προηγούμενη πρόταση αποτελεί την αφορμή.η αιτία ειναι ξεκάθαρη.αλλά δεν τολμώ να την αναφέρω.το ότι δε θα ευτυχίσω ποτέ είναι το μόνο σίγουρο.άλλωστε στην εποχή μας για να προσεγγίσεις την ευτυχία πρέπει να είσαι το λιγότερο εγωιστής ή αναίσθητος.δυστυχώς δεν ανήκω σε καμία από τις δύο κατηγορίες.το παράδοξο είναι πως για πρώτη φορά δεν ακούω χατζιδάκι αλλά μητροπάνο..πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία..
έχω την αίσθηση πως κανείς δεν πρόκειται να αντιληφθεί έστω στο ελάχιστο αυτά που σκέφτομαι.όχι επειδή αποτελώ καμία ιδιαίτερη περίπτωση αλλά επείδη αισθάνομαι εκ των προτέρων ανάξια αλλά και απρόθυμη να επιτύχω σε οποιοδήποτε τομέα κοινωνικής καταξίωσης.
η μητέρα μου δουλεύει γενικές εφημερίες στο κατ και κάθε μέρα υποβάλλει τον εαυτό της στο μαρτύριο της πιο δύστροπης θείας-θετής μητέρας,η οποία χωρίς κανένα ενδοιασμό έχει επισκιάσει με πρωτοφανείς απαιτήσεις τα νεανικά αλλά και τα μετέπειτα χρόνια του έγγαμου βίου της.όποτε επιστρέφω στο σπίτι των γονιών μου για διακοπές βυθίζομαι στη θλίψη.βλέπω τη μαμά,την προσωποποίηση του δυστυχισμένου και πλέον άδειου ανθρώπου να σέρνεται από τη δουλεία στο σπίτι,με μόνη σωτηρία της τα μεσημεριανάδικα και τη συντροφιά των τηλεσκουπιδιών καθώς προσπαθεί να κοιμηθεί.από την άλλη μεριά η φιγούρα του πατέρα.το πρότυπό μου σε όλη τη διάρκεια των παιδικών και εφηβικών χρόνων,ο άνθρωπος που μου μεταφύτεψε την αγάπη για τη μουσική και τη λογοτεχνία ,σήμερα αναζητά τη σωτηρία αποκλειστικά στα βιβλία του,έχει δημιουργήσει ένα γυάλινο πύργο ο οποίος του παρέχει την τόσο αναγκαία απόδραση.καταλήγω λοιπόν στο συμπέρασμα πως η παρουσία μου σε ένα τόσο ισορροπημένο κατά τα άλλα και 'υγιές' οικογενείακο περιβάλλον αποτελεί περισσότερο κατάρα παρά προτέρημα..πώς η ιστορία γίνεται σιωπή..
κουράστηκα να ακούω συμβουλές.πρέπει να αλλάξεις τακτική.πρέπει να σταματήσεις να κρύβεσαι.πρέπει να διεκδικείς.
και αν δε θέλω;και αν το μόνο που αποζητώ είναι να παραμείνω σταθερή στις πεποιθήσεις μου;
στην περίπτωση αυτή προβλέπω τη μοναξιά ως αναπόφευκτη κατάληξη.
καλοδεχούμενη-